روشن است به بررسى معارضات آن سنداً و دلالةً مىپردازيم . بررسى روايات دال بر حصر عدد نكاح متعه در چهار زن روايت اول : احمد بن محمد بن أبى نصر عن أبي الحسن عليه السلام قال : سألته عن الرجل تكون عنده المرأة أ يحل له أن يتزوج بأختها متعة قال لا [ اين قسمت روايت مربوط به بحث ما نيست ، چون در جمع بين الاختين همه مىگويند فرق نمىكند كه هر دو نكاح دائمى باشد يا هر دو انقطاعى باشد يا يكى دائمى و ديگرى انقطاعى ، جمع بين الاختين مطلقا جايز نيست ، بنابراين صدر روايت شاهد نيست ] قلت : حكى زرارة عن أبى جعفر ( عليه السلام ) انما هى مثل الاماء يتزوّج ما شاء قال لا هى من الاربع « 1 » ، احمد بن محمد بن أبى نصر به صورت قطعى مىگويد : حكى زرارة و نمىگويد : حُكى عن زرارة ، بنابراين اين روايت ، خود از روايات دال بر عدم حصر نكاح متعه در عدد خاص است ، زيرا تعبير « انما هى مثل الاماء يتزوّج ما شاء » را بزنطى از زرارة از امام باقر عليه السلام نقل مىكند . البته در باب اماء عدم حصر مىتواند به صورت تمتع ازدواجى باشد و مىتواند به صورت ملك يمين باشد اما در باب حرائر عدم حصر مختص به تمتع ازدواجى است . به هر حال ، در ذيل روايت آمده است كه لا ، هى من الاربع و تزويج متعه را بايد يكى از چهار زن قرار دهد . بنابراين مجموع همسرهاى دائم و متعه او نبايد از چهار همسر بيشتر باشد . اين روايت در تهذيب و استبصار شيخ و قرب الاسناد حميرى آمده است . روايت دوم : احمد بن محمد بن أبى نصر عن ابى الحسن الرضا ( عليه السلام ) قال : قال أبو جعفر ( عليه السلام ) : اجعلوهنّ من الاربع فقال له صفوان بن يحيى : على الاحتياط ؟ قال : نعم « 2 » . اين روايت را نيز شيخ در تهذيب و استبصار آورده است .

--> ( 1 ) - وسائل الشيعة 21 / 20 و 21 ، باب 4 من ابواب المتعة ، ح 11 . ( 2 ) - المصدر ، ص 20 ، ح 9 .